Monthly Archive: juni 2011

STRIKE A POESIE-POSE

Kijk eens wat een mooie poezenfoto! Zo mooi kan ik ze niet maken, daarvoor moet je naar een professionele poezenfotograaf! Want… elke poezeneigenaar weet; katten zitten niet stil, doen hun eigen ding en net als je denkt; zo ligt-ie mooi, ja, blijven liggen, dan draait-ie z’n kop net de andere kant op. En een zwarte kat fotograferen is helemaal moeilijk, weet ik uit eigen ervaring. Een zwarte kat verandert op de foto vaak in een zwart gat en dat is al helmaal niet de bedoeling! Fotografe Laura Vlaanderen weet in ieder geval wél hoe het moet. In haar studio in Almere (of bij jou thuis) zorgt ze ervoor dat jouw kat als een echte glamourpoes wordt vastgelegd. Na de fotoshoot krijg je de foto’s op hi-res kwaliteit toegestuurd en die zijn geschikt om af te drukken op canvas tot ongeveer 1 meter. En zeg nou zelf; hoe gaaf is het om een foto van jouw kat levensgroot aan de muur te hebben hangen? Heel gaaf dus! Je vindt haar website met portfolio, prijzen en informatie op www.fotovanjouwhuisdier.nl en ik durf het bijna niet te zeggen; maar ze maakt ook hele mooie foto’s van honden. Strike a pose! Om het allemaal nog leuker te maken: Laura geeft PloesiePoesie-fans 10% korting op een fotoshoot (geef dan in je mailtje aan dat je via PloesiePoesie komt).

0 reacties

ZWEMPOES

Van meerdere poezenfans kreeg ik een filmpje doorgestuurd waarin een kat die verlamd is aan z’n voorpootjes een soort van zwemtherapie ondergaat… Hoewel het een heel geinig filmpje is, want een kat in het water heeft altijd is heel aandoenlijks natuurlijk, weet ik toch niet helemaal wat ik ervan moet vinden… Je wil er natuurlijk alles aan doen om je kat bij je te houden (en gezond te houden), maar om ‘m dan verplicht te laten zwemmen? Ik weet het niet… Je ziet het filmpje: HIER.

1 reacties

LUNA EN EEN AANLOOPPOESJE

“Ja, maar dit is een Cornish Rex”, zei de overbuurvrouw, “die laat je toch niet buiten?” “Nee, lijkt me niet, maar wat moeten we?”, vroeg ik. We staarden naar een überschattig lichtrood mini-poesje dat in ons steegje had lopen drentelen en aanstalten had gemaakt om de drukke straat over te steken. Het raspoesje droeg geen bandje, maar was wel sociaal, gaf kopjes en ging ook meteen spinnen, dus deze Cornish Rex was overduidelijk van iemand. “Ik hou haar wel even binnen”, zei ik, “en dan bel ik alle instanties af.” Dus ik belde de dagen daarna met de dierenambulance, ik had contact met het meisje van het asiel in Amsterdam, de verkering ging langs de dierenarts om te kijken of het poesje gechipt was, ik twitterde, wij checkten Amivedi, ik checkte de supermarkt op briefjes, ik checkte of er misschien een Cornish Rex-cattery in Tiel was en ik liep een rondje door de buurt. Niemand leek een poesje te missen. En ik wilde al bijna geboortekaartjes gaan maken met; ‘Hoera, het is een meisjes-posje!!’ toen ik besloot om nog maar eens de dierenambulance te bellen. En er bleek nu inderdaad een Cornish Rex vermist te worden. Een lichtrode Cornish Rex. “Bel jij om het te vertellen?”, vroeg de dame van de Dierenambulance. Dat wilde ik wel. Voor goed-nieuws-gesprekken ben ik altijd wel te porren. “Hoor eens wie ik hier heb zitten”, zei ik tegen de eigenaar terwijl ik het poesje liet miauwen tegen de telefoon. “Oh, echt?”, zei een zware mannenstem, “ik kom er meteen aan.” En nog geen 10 minuten later kwam er een zwarte patserauto voorrijden en er stapte een grote, kale man vol tatoeages uit. Niet het type man dat je ’s nachts in een donker steegje wil tegenkomen. Of eigenlijk wel, maar dat is een ander verhaal. “Oh, ik ben zo blij”, zei de kale man terwijl het zweet tappelings van z’n hoofd af gleed, “ik heb er nachten niet van kunnen slapen.” “Ze heeft het goed gehad hier hoor”, zei ik. “Oh, ik ben zo blij”, zei de kale man nog een keer terwijl hij het poesje op haar ruggetje gooide en in z’n armen nam. “Dankjewel, echt dankjewel.” Poes Isis bleek de tuin uitgeglipt, door honden nagejaagd en waarschijnlijk had ze de weg naar huis niet meer kunnen of durven vinden. Zielig! En hoewel ik heel erg blij ben met het lieve olijfboompje dat de kale man me een kwartiertje later kwam brengen, had ik toch liever een Cornish Rex gehad.

4 reacties